ALUS KU OMONG GORÉNG KU OMONG

SORAUMAT.COM,-- MAKSUD babasan alus ku omong goréng ku omong, nyaéta sagala perkara dianggap hadé atawa goréng gumantung kana omongan, atawa basa anu dipaké nyaritana. Misalna juru da’wah medar masalah sholat. Pan shalat téh hadé. Sabab satiap manusa diwajibkeun pikeun ngabdi ka Gusti Allah ku ngadegkeun sholat, lima waktu sapoéna. Tapi upama dina nepikeunna ka mustami maké basa nu teu merenah, kasar, keding hangit, sospol, buahna moal hadé. Bororaah didéngékeun komo jeung diturut mah, malah anggur bakal nimbulkeun pitnah. Jadi omong, jeung diaromongkeun.

Sim kring kapungkur kantos ngiring sholat Ied di Pasantrén Pajagalan. Dongkap kadinya, buruan Masjid tos pinuh ku jama’ah. Nya wayahna wé tempat sholat téh di jalan, Jl. Pajagalan. Kitu gé teu pas masjid tapi palih kidul, ngalangkungan Jl. Kalipah Apo nu pagigir-gigir sareng masjid. Sholat di jalan, teu jadi masalah, margi Rasululloh SAW parantos nandeskeun yén bumi dijantenkeun tempat sujud (masjid) sareng pikeun susuci (tayamum). (H.R. Muttafaq Alaihi). Kaleresan anu janten khotibna téh Ustadz Ean, nénéhna tina K.H. E. Abdurrahman, Allahu Yarham. Eusi khutbahna,  masalah nu aya hubunganana sareng ucapan. Upami diguluyurkeun sacara bébas mah kirang langkung kieu:

Sang Raja hiji Negara, miwarang juru masakna: “Hé Lukman, coba nyieun deungeun sangu nu pangngeunah-ngeunahna!” Sanggeus uluk salam, Lukman al Hakim, mungkur, terus gura-giru muru ka pasar. Di pasar mésér létah sapi, teras dipasak. Tos bérés masakna terus diambéngkeun dina méja makan sapuratina. Masakan Lukman kalandep ku Sang Raja, sarta meunang pamuji nu matak ngarebéhkeun irungna. Isukna Lukman nyadiakeun deui masakan létah. Isukna nyadiakeun deui nu sarua. Isukna nu kitu-kitu kénéh. Ahirna Sang Raja ngaraos bosen. “Hé Lukman, andika geus nyadiakeun masakan nu ngeunah. Cing ayeuna mah nyieun anu pang teu ngeunah teu ngeunahna!” saurna. Lukman unggeuk, terus undur bari pamitan.

Sanggeusna bérés masak, sarta tos waktosna Sang Raja tuang, Lukman unjukan, yén tuangeun tos sayogi. Sang Raja, nyaketan méja makan, teras nitenan masakan anu ngajgrag di dinya. Hiji-hiji dipariksa, mani imeut pisan. Tapi Sang Raja rada kerung ogé, margi teu ningal katuangan anu béda sareng nu kamari-kamari. Nu ngajgrag téh nya masakan létah sapi. Sang Raja rada bendu, paromana ngembang laja jamotrot, jamedud. Socana mureleng, pok nyarios: “Hé Lukman, naha andika bet saliwang”. Ningali pasemon Sang Raja kitu, Lukman reuwaseun, ngembang kadu olohok, kabur pangacian. Sang Raja nyarios deui, angger jamotrot: “Apan kami téh geus ménta ka manéh supaya disadiakeun deungeun kéjo anu pangteungeunah-teungeunahna?” Sanggem Sang Raja. Pangacianana anu kabur baralik deui. Pok nyarita: “Muhun, pan ieu ogé, nu dipesen, nun!” Bari nunjuk kana létah sapi, ku indung leungeuna. Sang Raja ngahuleng ngaraga meneng. Bari nekenkeun curuk kana taarna, semu hémeng. “Ari pipikiran manéh Lukman kumaha? Kami ménta deungeun kéjo anu pangngeunah-ngeunahna, manéh nyadiakeun létah sapi. Dipénta supaya nyadiakeun anu pangteungeunah-teungeunahna, manéh nyadiakeun létah sapi”. “Euh! kitu Gan”, cék Lukman rada teger ayeuna mah nyaritana téh. Pok nyarita deui: “Pangémut sim abdi mah, Gan, teu aya deui katuangan anu pang raos-raosna, iwalti létah (lisan). Kitu deui anu pang teu raos-raosna ogé sami, létah (lisan)”. Nyaritana, tatag pisan. Sang Raja nganuhunkeun, bari ngusapan sirah Lukman semu nu deudeuh naker. Rupina Sang Raja surti kana maksud siloka nu ditepikeun ku Lukman kitu. Anjeunna émut kana kasauran Rasululloh SAW: “Qul khoéron au lyasmut - Prak nyarita nu bener, atawa jempé”. Hartina lisan (létah) téh ngabogaan dua fungsi nu patojaiyah, patukang tonggong, bisa nyenangkeun deungeun, bisa nganyerikeun. Numawi lisan teu kénging diabur.

Tah éta khutbah K.H. E. Abdurahman alias Ean didugikeun ka jama’ah sholat Ied téh tos langkung ti lima puluh (50) taunna. Margi harita pribados, nuju lalagasan kénéh, tapi kiwari tos rendey ku anak incu. Tapi pesenan K.H. E. Abdurahman harita teu matak bari. Malah mingkin matri kana ati, yén nyarita teu meunang sagawayah. Sanggem paribasa téa mah “Catur kudu diukur, sabda diungang-ungang. Ulah pondok nyogok, panjang nyugak”. Kiwari kabuktian, akibat lisan pajabat DKI Jakarta nu jauh tina tuntunan akhlaqul karimah, jadi guyur salelembur éar sajajagat. Ngomong sakacumplang sakacampléng, abong biwir teu diwengku, létah teu tulangan. Ngomong sangeunah udelna. Dawuhan Gusti Nu Maha Suci (Al-Quran), nu dipupustén ku kaom Muslim sadunya, ku manéhna dimomoha, dihina. “...teu kudu percaya dibobodo, maké Al Maidah 51”, cenah. Nu ahirna MUI Puseur ngaluarkeun fatwa yén omongan Ahok (Gubernur DKI Jakarta), geus nyacampah agama, ngahina ulama.

Anu raheut ku omonganana, lain wungkul umat Islam urang Jakarta, tapi kaom muslim Indonésia. Mungkin waé muslim sadunya. Raheutna nu gudawang alatan omonganna dibuktikeun ku ayana protés ngabéla Islam dugikeun ka tilu kali. Nista maja utama. Jalma-jalma ngabrul, ngaburudul ngadeudeug dayeuh Jakarta. Lapar, hanaang teu dirasa, kacapé teu dipaliré. Nu penting mah hukum kudu ajeg. Hukum kudu adil. H.B. Yasin, Permadi, jeung Arswéndo Atmowiloto, nu sarua nyacampah Nabi, pan dibarui, nya Ahok ogé kudu meunang ganjaran nu sarua. Kakara ngarana adil. Teu matak nambahan jalma anu sisit kadal.

Tapi anéh bin ajaib, alias ahéng, sabab aya kénéh malah loba jalma nu ngaraku sarta KTP-na Islam, tipoporosé ngabéla jeung nyalindungan manéhna. Nu diparaké ngabélana mun kiyai sareng jalma munafék, sumalindung kana ayat-ayat Suci sareng dawuhan Nabi Muhammad SAW. Kalakuan kitu geus meleg-meleg geus ngajual agama sareng ayat-ayat nu Mulya, ku harga nu teu sabaraha. Sanggem AM Fatwa mah kiyai téh aya dua rupa, nyaéta kiyai Karaton sareng kiyai Rakyat. Pasti dina bébélana moal sarua, cenah. Atuh jalma sékulér dina bébélana téh, ku nyekel deleg logika sasar jeung hawa napsu nu kalangsu.

Tapi urang muji syukur Alhamdulillah, tisolédat lisanna Ahok aya hikmahna. Omongan garihalna, sombong jeung kadugalanna jadi furqon, jadi panyaring, pamisah antara nu leres-leres tandes aqidah sareng kaimanana, sareng nu iman semet lambeyna, kiwari ku urang katohyan. Mugia baé kataohidan, kaimanan sareng katakwaan urang tiasa nambihan. Sareng anu bajuang Ngabéla Islam Jilid I, II sareng ka III, kénging ridha Alloh SWT. Aamiin. Wallahu’alam. *** Ki Edas

Tweet