PANCASILA VERSUS KOMUNIS

SORAUMAT.COM,- LAMUN urang ngabandungan sajarah, dina jaman Sukarno, manéhna ngawangun ieu bangsa ku konsép NASAKOM, démokrasi terpimpin nu hasilna pemberontakan Komunis taun 1965. Dina jaman Orde Baru maké konsép Azas Tunggal. Dina jaman Orba Komunis teu boga ruang gerak anu lega tapi maranéhna sacara rerencepan nyusun jeung ngawangun deui stratégi jangka panjang, sahanteuna lima puluh taunan kahareup. Kusabab kitu nalika kajadian réformasi, maranéhna geus tatahar SDM-na pikeun abus kana kabéh jihat démokrasi.

Ngadurényomkeun makar, anu sabenerna mah hiji pemberontakan nu sipatna pisik, dina jaman kiwari, utamana di Indonésia. Makar atawa pemberontakan pisik téh hamo bisa dilakukeun sabab kabéh lolongkrang ka lebah dinyana geus ditutup ku sistim démokrasi. Kusabab kitu konsép démokrasi ieu dijadikeun tutumpakan ku Kristen, Yahudi jeung Komunis, pikeun ngahontal udaganana. Ngabandungan kajadian-kajadian nu mahabu di Indonésia kiwari, tétéla konsép nu dipaké ku maranéhna téh nyaéta démokrasi ngaliwatan ékonomi.

Ningali ka Negara Cina, éta hiji Negara nu loba duitna, tapi ogé loba manusana. Kusabab kitu maranéhna satékah polah ngabrulkeun jeung ngaleutkeun pendudukna ka Negara-negara séjén kaasup ka Indonésia, anu kiwari geus katingali tapakna nyaéta ku maké konsép ékonomi. Ékonomi di Indonésia kiwari mayoritas invéstorna téh ti Cina, nu ngagem idiologi Komunis. Cék saha éta téh henteu matak ngawiwirang jeung ngadatangkeun mamala nu kacida pisan rongkahna pikeun bangsa Indonésia, atawa ukur isu. Écés ku cara invéstasi, ngirimkeun kuli, éta geus jinek tur sistimatis dina konsépna. Maranéhna henteu mikirkeun kana kauntungan materi pikeun Negarana tapi kumaha carana sangkan idiologina nyaéta Komunis bisa dikirimkeun jeung diagem ku Negara séjén utamana Indonésia. Demi di Indonésia maranéhna geus dua kali baruntak tapi gagal terus. Ngaliwatan sistim démokrasi ieu maranéhna asup jeung bisa ngulincaikeun Negara Indonésia nu ngagem idiologi Pancasila. Tah lamun ngadurényomkeun idiologi Pancasila nu dina sila kahijina ditétélakeun Ketuhanan Yang Maha Ésa, ieu geus patukang-tonggong pikeun ngayakeun gawé bareng jeung Negara Komunis. Naon baé alesanana tetep teu bener jeung moal bener, lamun urang bener-bener nyaritakeun konsép Negara nu idiologina Pancasila jeung UUD 45. Urang balikeun deui wé ku urang kana UUD 45 jeung Pancasila. Naha diwenangkeun Negara nu bertuhan, beragama jeung mayungan genep agama nu aya di Indonésia ieu ngayakeun gawé bareng jeung Negara nu teu boga agama jeung teu ngangken kana ayana pangéran? Lamun kabéh pangagem agama nu aya di Indonésia ieu balik deui kana kitabna séwang-séwangan, nya lain kudu ati-ati deui gawé bareng jeung Negara Komunis Cina téh tapi kudu geuwat dieureunkeun. Kajaba lamun gawé bareng téh maké sarat nu béda saperti silih untungkeun. Demi gawé bareng Indonésia jeung Cina nu kabandungan ku kuring mah eutik ogé teu aya untungna pikeun Indonésia mah. Saperti réklamasi pulo nu eutik ogé bangsa Indonésia mah teu kabagéan untung naon-naon. Demi nu meulina urang kapir Cina wungkul, nyaeta Komunis jeung teu ngagem idiologi Pancasila. Geus pasti bakal ancur ieu Negara lamun di jerona pacampur antara manusa nu idiologina Pancasila jeung Komunis disagebrugkeun. Tong boroning jeung nu ngagem idiologi Komunis dalah jeung sékulér baé geus jiga kieu kaayaan téh, matak rujit. Terus éta réklamasi diwangun di sisi laut. Cik kaamanana jiga kumaha?

Jalaran kitu kuring meredih konsép démokrasi ékonomi ieu bangsa geus mangsana pikeun dibalikkeun deui kana konsép démokrasi ékonomi Pancasila, ulah patojaiyah jeung UUD 45 jeung Pancasila Ketuhanan Yang Maha Ésa. Jadi gawé barengna kudu jeung Negara nu bertuhan, Negara anu masarakatna henteu beridiologi anti agama jeung anti Pangéran. Sok sanajan Komunis téh kiwari mah geus robah henteu ngabéwarakeun anti agama, tapi éta mah ukur taktik wungkul, idiologi Komunisna mah moal leungit. Demi dina hirup kumbuh, manusia kana agama téh aya nu nolak sagemlengna, aya nu wawaréhan ogé aya nu narima sapuratina. Anu nolak taya lian sékésélérna Yahudi nu disebut Komunis téa. Komunis téh jieunan Yahudi nu saolah-olah ayeuna mah henteu anti agama, henteu anti démokrasi.

Jadi makar dina jaman kiwari mah ngaliwatan démokrasi ékonomi, tapi ngayakeun gawé bareng jeung Negara anu anti Pancasila. Lamun aya nu ngélingan éta teu kaasup makar, saperti surat nu abus ka DPR MPR, éta mah ukur ngélingan wungkul teu aya unsur makar pikeun baruntak. Sakali deui nu disebut makar mah nyaéta ngaliwatan démokrasi anu patojaiyah jeung Pancasila. Naha diwenangkeun ku Pancasila tina sila kahiji pikeun ngayakeun gawé bareng jeung Negara Komunis atawa jeung manusa nu nyacampah agama. Nu pantes disebut makar mah nu ngijinkeun gawé bareng jeung nu anti agama atawa nu ngahina agama. Ditingali tina jihat harti mah makar téh baruntak mawa kakuatan jeung pakarang. Sakali deui naha bener teu Negara nu ber-Pancasila gawé bareng jeung Negara Komunis? Dalah kumaha ogé Komunis mah henteu kungsi senang ka umat jeung agama Islam pikeun maju.

Jadi kacindekanna: Kahiji, makar anu bisa diabusan téh ukur ngaliwatan lembaga démokrasi. Kadua, Negara utamana Indonésia ngabogaan standar nu ngaranna Pancasila. Idiologi Pancasila ditarima ku sakumna bangsa ti jaman baheula. Demi Ketuhanan Yang Maha Ésa dipernahkeun dina sila kahiji. Hartina sangkan ieu bangsa téh bertuhan. Katilu, geus ninggang kana mangsana pamaréntah gura-giru ngaévaluasi jeung ngeureunan gawé bareng dina widang naon baé jeung Negara nu ngagem paham Komunis. Lain soal akur jeung teu akurna tapi soal Pancasila nu geus jadi kasapukan sakumna bangsa jadi idiologi Negara. Lamun Indonésia nu ngagem idiologi Pancasila nu sila kahijina téh Ketuhanan Yang Maha Ésa gawé bareng jeung Negara Komunis, hartina geus patojaiyah jeung Pancasila. Umat Islam atawa saha baé nu ngagem agama geus pasti moal daék gawé bareng jeung Komunis.

Kuring peupeujeuh, kahiji sakabéh umat islam pikeun ngalelempeng jeung nguatan deui akidah Islam. Kadua pamarentah kudu geuwat megatkeun gawé bareng jeung Komunis kaasup proyék réklamasi kudu dieureunan sabab leuwih gedé madorotna batan mangpaatna, boh pikeun Negara boh pikeun bangsa Indonésia sakumna. ***  

H.M. Daud Gunawan, S.E.

(Ketua Majelis Syuro Déwan Da’wah Jabar)

Tweet